257 lat po tym, jak pierwsi sznurkarze uruchomili swoje tory w tym miejscu, ostatni sznurkarze musieli spakować swoje rzeczy i opuścić okolicę. W międzyczasie z ledwo zabudowanego obszaru wokół torów stała się gęsto zabudowana dzielnica wielkiego miasta z kamienicami czynszowymi, zakładami rzemieślniczymi, fabrykami i lokalami rozrywkowymi, które zbliżyły się do terenu sznurkarzy – i to w ciągu zaledwie kilku dziesięcioleci:
Po wycofaniu się Francuzów „z ogniem i płomieniem” w 1814 roku, z wiejskiego tak zwanego Hamburger Berg w zawrotnym tempie powstało oficjalne i gęsto zabudowane przedmieście St. Pauli: Do 1820 roku odbudowa została zakończona, w 1833 roku okolica oficjalnie i od nazwy swojej kościoła otrzymała nazwę „St. Pauli”. W 1840 roku drewniane budki jarmarczne na Spielbudenplatz (stąd nazwa) zniknęły na rzecz stałych budynków, w których publiczność bawiła się za opłatą. Na przełomie lat 1860/61 zniesiono wreszcie bramę zamykaną na Millerntor, co stanowiło koniec kluczowego hamulca koniunktury. Dotychczas po zmroku przejście było zamykane i otwierało się tylko za wysoką opłatą „Sperrgeld”, teraz można było wchodzić i wychodzić przez całą dobę – a goście nie uciekali już w „panice przed zamknięciem bramy” przed dzwonem zamykającym na Millerntor. Z portu stała się „brama do świata”, a innowacje techniczne, takie jak żegluga parowa, odnosiły sukcesy – a liny stalowe wypierały wyroby sznurkarzy.
Rosnący Hamburg już w latach 70. XIX wieku zainteresował się terenem sznurkarzy jako działką budowlaną. Jednak nie było to łatwe do zdobycia: Sznurkarze nalegali na odszkodowanie, o które wybuchł wieloletni spór prawny z miastem – który ostatecznie rozstrzygnięto na korzyść sznurkarzy.
W maju 1883 roku zakończył się rozdział sznurkarzy na St. Pauli. Nastała nowa era, a dzielnica była gęsto zaludniona.
W 1885 roku ukończono budowę pierwszego budynku na byłym terenie sznurkarzy: Szkoła dla dzieci z St. Pauli. (Dziś Muzeum Szkolne).