İlk halatçılar bu noktada hatlarını faaliyete geçirdikten 257 yıl sonra, son halatçılar eşyalarını toplayıp bölgeyi terk etmek zorunda kaldılar. O zamanlar hatların etrafındaki seyrek inşa edilmiş alan, birkaç on yıl içinde yoğun nüfuslu büyük bir şehir bölgesine, apartmanlara, ticarethanelere, fabrikalara ve eğlence mekanlarına dönüşmüştü ve bunlar halatçı arazisine kadar sıkışmıştı:
Fransızların 1814'te "ateş ve alevle" çekilmesinden sonra, kırsal kesimdeki sözde Hamburger Berg, hızla resmi ve yoğun nüfuslu bir banliyö olan St. Pauli'ye dönüştü: 1820'ye kadar yeniden inşa tamamlandı, 1833'te bölge resmi olarak ve kilisesine göre "St. Pauli" adını aldı. 1840'ta Spielbudenplatz'daki (bu yüzden adı) ahşap panayır tezgahları, izleyicilerin ücret karşılığında eğlendiği kalıcı binalar lehine ortadan kalktı. 1860/61 yılının sonunda Millerntor'daki kapı kilidi ile nihayet önemli bir ekonomik fren düştü: Daha önce karanlık çöktükten sonra geçiş kapalıydı ve yalnızca pahalı bir "giriş ücreti" karşılığında açılıyordu, şimdi ise günün her saati girip çıkılabiliyordu - ve misafirler artık Millerntor'daki kapanış zilinden "kapı kapanma paniği" ile kaçmıyorlardı. Liman "dünyaya açılan bir kapı" haline geldi ve buharlı gemi yolculuğu gibi teknik yenilikler başarıya giden yoldaydı - ve çelik halatlar halatçı ürünlerinin yerini aldı.
Büyüyen Hamburg, 1870'lerde halatçıların arazisiyle inşaat alanı olarak ilgileniyordu. Ancak bu kolayca elde edilemedi: Halatçılar, şehirle yıllarca süren bir hukuk davasına yol açan bir tazminat ödemesinde ısrar ettiler - bu dava sonunda halatçılar lehine sonuçlandı.
Mayıs 1883'te St. Pauli'deki halatçıların dönemi sona erdi. Yeni bir çağ başlamıştı ve bölge yoğun nüfusluydu.
1885'te eski halatçı arazisinde ilk bina tamamlandı: St. Pauli çocukları için bir okul. (Bugün Okul Müzesi).