Najstarsza znana bójka w gospodzie na St. Pauli miała miejsce 6 lipca 1734 roku, bezpośrednio przy granicy z Altoną.
Altona nie należała wówczas do Hamburga, lecz od 1640 roku znajdowała się pod panowaniem króla Danii. Hamburgowi z Duńczykami było z kolei zdecydowanie nie po drodze: północny sąsiad wielokrotnie, bezskutecznie próbował zmusić hanzeatyckie miasto do złożenia przysięgi wierności – dopiero w 1686 roku Duńczycy ponownie ruszyli na Hamburg i wraz ze swoimi żołnierzami posunęli się aż do Reeperbahnen, jednak nie zdołali pokonać miejskich umocnień i po kilku tygodniach bez powodzenia wycofali się.
W 1734 roku znów dało się wyczuć napięcie, a Christian VI, król Danii, rozmieścił żołnierzy w Altonie i osobiście im towarzyszył.
W czerwcu 1734 roku Jego Królewska Mość przebywał więc wraz z około 6000 żołnierzy w liczącym niespełna 12 000 mieszkańców mieście Altona (w Hamburgu mieszkało ich około 76 000).
W tym czasie po drugiej stronie granicy, mniej więcej na wysokości „Mausefalle”, znajdowała się gospoda „Zum Hamburger Wappen”. Wieczorem 15 czerwca 1734 roku do sali wyszynkowej weszła garstka duńskich żołnierzy i, już podchmielona, zażądała piwa. Gdy służąca najpierw odmówiła – a następnie zażądała zapłaty z góry, atmosfera się pogorszyła: „Tylko dziwki chcą pieniędzy z góry” – burknęli duńscy goście, na co do awantury włączyli się karczmarz i gość z sąsiedniego stolika. Sytuacja wymknęła się spod kontroli: słowna sprzeczka przerodziła się w regularną bójkę, która rozrosła się w zamieszki. Hamburg i Altona wysłały do „Zum Hamburger Wappen” kolejnych dragonów i piechurów, którzy natknęli się na tłum właśnie demolujący gospodę. W zamieszaniu uzbrojeni Duńczycy przekroczyli granicę państwową – wtedy padły strzały i jeden z hamburskich dragonów spadł martwy z konia.
Incydent ostatecznie trafił na biurka hamburskiej rady i duńskiego króla – jednak tego, kto strzelał, nigdy naprawdę nie udało się ustalić.