بار دیگر: به ورودی ریپربان خوش آمدید؛ خیابانی که در سال ۱۶۲۶ در اینجا شکل گرفت. در همین سال، جابهجایی طناببافان از آیشهولتس (در نویاشتات امروزی) به محدودهای بیرون از دروازههای شهر به پایان رسید. از چگونگی و زمان دقیق آغاز این کار سندی در دست نیست؛ اما میدانیم که از آن پس، طنابهای باکیفیت هامبورگی در سن پائولی ساخته میشدند.
چهار قرن پیش، ریپربان خیابان نبود، بلکه زمینی بود که طنابسازان کشتی کارگاههایشان را در آن برپا کرده بودند: مسیرهای بلندی که در فواصل منظم پایهگذاری شده بودند و رشتههای کنف روی آنها به طناب تابیده میشد؛ طنابهایی به طول حداکثر ۲۰۰ متر. برای جابهجایی وزن چنین طنابودکلی، در هر مسیر تا نه پیشهور کار میکردند؛ حداقل تعداد دو نفر بود.
میان مسیرها (در اینجا ده مسیر بود)، ردیفهایی از درختان قرار داشت که سایهبان برگهایشان از پیشهوران و محصولاتشان در برابر بدی آبوهوا محافظت میکرد. در آغاز، این درختان نارونهای صحراییِ تندرو بودند؛ اما در قرن نوزدهم، پس از آنکه نیروهای فرانسوی در سال ۱۸۱۴ مسیرها را برای اهداف دفاعی سوزاندند، نمدار جای آنها را گرفت.
در سمت شمال، محوطه طناببافان تا خیابان سیمون-فون-اوتریشت امروزی امتداد داشت؛ جایی که از سال ۱۶۰۵، یعنی در دوران طناببافان، بیمارستان طاعون با باغهایش قرار داشت. در غرب، مسیرها در برابر خیابان هامبورگر برگ امروزی قرار داشتند و از جنوب به جادهای محدود میشدند که هامبورگ را به آلتونای دانمارکی وصل میکرد (برای اطلاعات بیشتر به ایستگاههای هامبورگر برگ و نوبیستور مراجعه کنید).
بیش از دویست سال، گاریهای دستی و درشکههای اسبی در این جاده که تا سال ۱۸۹۹ هنوز «لانگه ریهه» نام داشت، میان دروازه میلرنتور هامبورگ و نوبیستور آلتونا رفتوآمد میکردند؛ تا اینکه از دهه ۱۸۲۰ به بعد، این جاده به همان خیابان تفریحی پررفتوآمدی تبدیل شد که امروز آن را ریپربان میشناسیم.
ادامه مسیر در خیابان زایلر، پلاک ۴۲ (موزه مدرسه)
شنبه
امروز