Drugi raz: Serdecznie witamy przy wejściu na Reeperbahn, która rozpoczęła się tutaj w 1626 roku. W tym roku zakończono przenosiny producentów lin z Eichholz (w dzisiejszym Neustadt) na tereny przed bramami miasta. Nie wiadomo dokładnie, kiedy i jak się zaczął – pewne jest, że od tego czasu liny o hamburskiej jakości pochodziły z St. Pauli.
Cztery wieki temu Reeperbahn nie była ulicą, lecz terenem, na którym producenci lin okrętowych mieli swoje warsztaty produkcyjne: długie pasy, na których, wsparte w regularnych odstępach, skręcano z konopnych nici liny o długości do 200 metrów. Aby poradzić sobie z ciężarem takiego olinowania, przy jednym pasie pracowało do dziewięciu rzemieślników – minimum to dwóch.
Pomiędzy pasami (tutaj było ich dziesięć) znajdowały się aleje drzew, które swoimi koronami chroniły rzemieślników i ich wyroby przed warunkami atmosferycznymi. Początkowo były to szybko rosnące wiązy polne, które następnie w XIX wieku zastąpiono lipami, po tym, jak wojska francuskie spaliły pasy w 1814 roku w celach obronnych.
Od strony północnej teren producentów lin sięgał do dzisiejszej ulicy Simon-von-Utrecht-Straße, gdzie od 1605 roku, czyli w czasach producentów lin, znajdował się Pesthof (dom dla chorych na dżumę) z jego ogrodami. Na zachodzie pasy znajdowały się przed dzisiejszą ulicą Hamburger Berg – na południu ograniczone były drogą jezdną, która łączyła Hamburg z duńskim Altona (więcej na ten temat na stacjach Hamburger Berg i Nobistor).
Po tej drodze, która do 1899 roku nosiła jeszcze nazwę „Lange Reihe”, przez ponad dwieście lat turkotały wózki ręczne i dorożki konne między hamburską bramą Millerntor a Altonaer Nobistor – aż od lat 20. XIX wieku zaczęła się rozwijać w tę popularną aleję rozrywki, którą dziś znamy jako Reeperbahn.
Kontynuacja przy Seilerstraße 42 (Muzeum Szkolne).
Sobota
Dziś