کلبه تخممرغی
امروز بار دیگر کلبهای چوبی در نقطهای ممتاز، با چشماندازی گسترده بر دره Flottbek، میان چمنزار و جنگل قرار دارد. پنجرههای بیضیشکل آن باعث شد مردم به آن لقب «کلبه تخممرغی» بدهند.
«کلبهها و نشیمنگاههایی ساختهشده از شاخههای درختانی که بر آنها سایه میافکنند و خزههایی که در این سایه میرویند (...) بهنظر میرسید تنها با گونهای که انگلیسیها آن را مزرعه آراسته مینامند، سازگار باشند.» (Caspar Voght، ۱۸۲۴). کلبههای پوست درخت و خزه (به انگلیسی roothouses) بسیاری از درونمایههای دوران باستان، عصر روشنگری و «حساسیتگرایی» را در خود گرد میآورند.
روی پیشانی بنا، با خط Capitalis رومی، این وقفنامه نوشته شده است: AMICIS ET QVIETI (وقفشده به آرامش و دوستان). این کتیبه به آیین دوستی آن دوران و تأمل درباره صداقت و نزدیکی میان دوستان اشاره داشت. بهطور مشخص، دوستان Caspar Voght در سراسر Europe را مدنظر داشت؛ از جمله فیلسوفان، دانشمندان علوم طبیعی و سیاستمداران برجسته و همچنین Goethe. این وقفنامه به حلقه دوستان Voght در Flottbek نیز مربوط میشد، بیش از همه به Madgalena Pauli، زاده Poel، عشق بزرگ او؛ Voght برای او برخی از زیباترین صحنههای پارک را طراحی کرده بود.
«عصر روشنگری» از روکوکوی سبکسرانه و بیقیدوشرط روی برگرداند و در امر آغازین، بهدنبال امر اصیل و راستین گشت. این عصر درباره خاستگاه زبان، جامعه، احساسات و پدیدههای طبیعی پژوهش میکرد. معماران نئوکلاسیک، همانند Vitruv در دوران باستان، درباره خاستگاه معماری میاندیشیدند: از غار تا طاق رومی، و از کلبه درختی تا معبد یونانیان. سپس معماران در پارکهای جدید منظری، هر دو را بهصورت آموزشی بازسازی کردند: از یک سو «primitive huts» و از سوی دیگر گنبدهای کوچکشده پانتئون و معابد ستوندار. Voght نیز در ساحل Elbe معبدی ویراننما بنا کرده بود که امروزه دیگر باقی نمانده است.
کلبه کوچک «تخممرغی» در Jenischpark نیز نماینده جهان فکری پیرامون سال ۱۸۰۰ بود. این کلبه پس از جنگ جهانی دوم تخریب شد و در سال ۱۹۹۵ با کمک کمکهای مردمی بازسازی شد. امروزه بهجای پوشش نیِ بسیار آتشگیر، سقفی از چمن آن را میپوشاند. در سپتامبر ۲۰۲۱، پس از مرمت موفق، بازگشایی «کلبه تخممرغی» را جشن گرفتیم.
شنبه
امروز