De noordelijke grens van het terrein van de Reepschläger werd gevormd door het terrein van het Pesthof, dat in 1606 om veiligheidsredenen vanuit de dichtbebouwde stad hierheen werd verplaatst. Hier bevond men zich niet alleen ver genoeg van Hamburg, maar was er ook voldoende ruimte voor uitgestrekte tuinen, moestuinen, boomgaarden en weiden, zodat het ziekenhuis in zijn eigen behoeften kon voorzien. Er was een eigen bakkerij, er waren stallen voor het vee, voorraadschuren en een apotheek. Vanaf 1758 kreeg het Pesthof zelfs een eigen leiding voor vers water met een reservoir – en een eigen kapel, zodat de kerkdiensten niet langer op het geplaveide centrale plein voor het hoofdgebouw hoefden plaats te vinden.
De instelling was tegelijkertijd ziekenhuis, armenhuis en woonvoorziening voor oude en gehandicapte mensen. Elke groep had een eigen zaal, of, als men over de financiële middelen beschikte, een eigen kleine kamer. De voedselvoorziening was goed: fruit, groenten en zelfs vlees stonden regelmatig op het menu, daarnaast was er verdund bier.
Ongeveer 900 mensen werden hier verzorgd en/of woonden in het Krankenhof (zoals het Pesthof vanaf de 18e eeuw werd genoemd), onder wie ook het personeel: een „Speisemeister“, die tevens wondarts was en wiens echtgenote toezicht hield op de voedseluitgifte en de ziekenverpleging. Een schoolmeester, een bakker en een bode die buiten de instelling boodschappen deed, want het Pesthof mocht niet zomaar worden verlaten of betreden. Dat werd verhinderd door een wachter en een eigen Pesthof-poort, die op hetzelfde moment werd gesloten als de Millerntor.
In 1814 werd het ziekenhuis door de Fransen platgebrand. In 1843 werd de zuidwestelijke hoek van het voormalige Pesthof-terrein bebouwd met het (voormalige) Israelitische Krankenhaus (zie ook Station 4), waarin zich tegenwoordig het Jobcenter bevindt.
Zie ook over het Israelitische Krankenhaus: https://www.dasjuedischehamburg.de/inhalt/israelitisches-krankenhaus)