แนวเขตทางเหนือของพื้นที่เรพชเลเกอร์คือที่ดินของโรงพยาบาลโรคระบาด ซึ่งย้ายออกจากเมืองที่มีอาคารหนาแน่นในปี 1606 ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย ที่นี่อยู่ห่างจากฮัมบูร์กมากพอ อีกทั้งยังมีพื้นที่กว้างขวางสำหรับสวนผืนใหญ่ แปลงผัก แปลงผลไม้ และทุ่งเลี้ยงสัตว์ จึงทำให้โรงพยาบาลสามารถเลี้ยงดูตนเองได้ มีโรงอบขนมปัง คอกปศุสัตว์ ยุ้งฉางเก็บเสบียง และร้านขายยาเป็นของตนเอง ตั้งแต่ปี 1758 โรงพยาบาลโรคระบาดยังมีท่อน้ำจืดและถังเก็บน้ำเป็นของตนเอง รวมถึงมีโบสถ์น้อย เพื่อไม่ต้องจัดพิธีทางศาสนาบนลานปูหินตรงกลางหน้าอาคารหลักอีกต่อไป
สถานที่แห่งนี้ทำหน้าที่เป็นทั้งโรงพยาบาล บ้านพักคนยากจน และที่อยู่อาศัยสำหรับผู้สูงอายุและผู้พิการ โดยแต่ละกลุ่มมีห้องโถงของตนเอง หรือหากมีเงิน ก็สามารถใช้ห้องเล็กส่วนตัวได้ การจัดอาหารนั้นดี มีผลไม้ ผัก และแม้แต่เนื้อสัตว์อยู่ในรายการอาหารเป็นประจำ พร้อมเบียร์เจือจาง
มีผู้คนราว 900 คนได้รับการดูแลและ/หรืออาศัยอยู่ในบริเวณโรงพยาบาล (ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกโรงพยาบาลโรคระบาดตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18) ในจำนวนนี้รวมถึงเจ้าหน้าที่ด้วย ได้แก่ “หัวหน้าครัว” ซึ่งเป็นศัลยแพทย์รักษาบาดแผลด้วย และภรรยาของเขาซึ่งดูแลการแจกจ่ายอาหารและการพยาบาล นอกจากนี้ยังมีครูใหญ่ คนทำขนมปัง และคนส่งสารที่ออกไปทำธุระข้างนอก เพราะผู้คนไม่สามารถเข้าออกโรงพยาบาลโรคระบาดได้ตามใจ มีผู้เฝ้ายามและประตูโรงพยาบาลโรคระบาดโดยเฉพาะคอยป้องกัน โดยประตูจะปิดพร้อมกับประตูมิลเลอร์
ในปี 1814 โรงพยาบาลถูกชาวฝรั่งเศสเผาทำลาย ในปี 1843 มุมตะวันตกเฉียงใต้ของพื้นที่โรงพยาบาลโรคระบาดเดิมถูกใช้สร้างโรงพยาบาลชาวยิว (ดูสถานี 4 ด้วย) ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของศูนย์จัดหางาน
ดูข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโรงพยาบาลชาวยิวได้ที่: https://www.dasjuedischehamburg.de/inhalt/israelitisches-krankenhaus)