منطقهٔ حفاظتشدهٔ طبیعی فلوتهبکتال
گل همیشهبهار مردابی و گیاه مارریشه، چشمانداز رنگارنگ چمنزارهای مرطوب را شکل میدهند. در سال ۱۹۸۲ بخش جنوبی درهٔ فلوتهبک بههمراه جنگل مجاور آن تحت حفاظت قرار گرفت.
جزرومد رود اِلبه، مسیر جویبار فلوتهبک را در بخش جنوبی پارک شکل میدهد. هنگام طغیان ناشی از توفان، چمنزارها و بیشههای بیدی دره در گسترهای وسیع زیر آب میروند. زیستگاههای متأثر از سیلاب در امتداد اِلبهٔ هامبورگ تا حد زیادی از میان رفتهاند و به همین دلیل ارزش ویژهای دارند. برای حفظ پوشش گیاهی متنوع چمنزارها، باید این زمینها را در تابستان دو بار درو کرد.
فرهنگ و طبیعت از دیرباز در این پارک پیوندی تنگاتنگ داشتهاند. درهٔ دیدنی فلوتهبک، جنگل واقع بر پشتهٔ گِست و بلوطهای کهنسال و تکافتاده، بهدست کاسپار فوگت با احترام در ملک کشاورزی نمونهٔ او جای گرفته بودند. ویژگیهای طبیعی غنی و دیرینگی باغسازی، به تنوع فراوان گونههای گیاهی انجامیدهاند. گیاهان پیازی جنوب اروپا، مانند لالهٔ وحشی و لالهٔ شطرنجی، در پارک کاشته شدند. در قرن نوزدهم، گل گندم سیاه با «بذرهای علف آلوده» به اینجا راه یافت و در تابستان با گلهای سرخفامِ بنفش، چمنزارهای خشکتر نزدیک کلبهٔ تخممرغ را میآراید.
این پارک زیستگاههای فراوانی نیز برای جانوران فراهم میکند. پس از غروب آفتاب، پنج گونهٔ مختلف خفاش در کنار آبگیرهای پارک ینیش به شکار حشرات میپردازند. جغد جنگلی، دارکوب سبز و دارکوب خالدار در حفرههای شاخهها و تنهٔ بلوطهای کهنسال لانه میسازند. بوتهزارهای انبوه برای گونههای مختلف سسک، مکان مناسبی برای آشیانهسازی فراهم میکنند. گاهی حتی ماهیخورک نیز مهمان فلوتهبک میشود.
شنبه
امروز