Met "sittenloos" kan "liederlijk" worden vertaald – en gezien het feit dat er in deze hoek van St. Pauli al 200 jaar bordelen stonden, wordt ook duidelijk waarom ze in de 19e eeuw deze bijnaam kreeg.
Rond 1800 bevinden zich al enkele "deugdhuizen" in de omgeving van de huidige Herbertstraße. Vanaf ongeveer 1820, wanneer de eerste stoomschepen zeelui van over de hele wereld naar St. Pauli brengen, beleeft de branche een bloeiperiode.
Vooral in de Davidstraße en de omliggende straten stond de ene "dansgelegenheid met meisjes" na de andere. De "grote baas" van die tijd: het grote bordeel "Zu den Vier Löwen". Direct gelegen aan de Davidstraße, flaneerden hier de meisjes op en neer – net als zeelui, ambachtslieden en – zo discreet mogelijk – menig welgestelde heer.
Als een man een vrouwelijke begeleider had gekozen, ging men naar de kermisattracties bij de speelhallen (zie Station 8), waar goedkope, kleurrijke sjaals te koop waren. Zo'n sjaal werd dan omgebonden aan de "uitverkorene" en gedragen totdat het geld van de heer op was. Discussies met andere geïnteresseerden waren, zolang de sjaal gedragen werd, overbodig.
Rond 1900 besloot Hamburg om prostitutie in te dammen: er werden alleen nog vergunningen voor bordelen verleend voor specifieke straten – waaronder de Heinrichstraße, die
in 1922 werd omgedoopt tot "Herbertstraße". De achtergrond: destijds veranderde het prostitutiebeleid en werd het bordeelsysteem ontbonden. Om een nieuw, "schoon" imago te creëren, kregen de voormalige bordeelstraten nieuwe namen.
In 1933, onder het NS-regime, werden de rode zichtschermen aan de Herbertstraße geplaatst. Ze moesten helpen om prostituees zo volledig mogelijk te controleren.
De schermen staan er vandaag de dag nog steeds – en staan onder monumentenzorg. Daarmee heeft de stad Hamburg in 2024 een bijdrage geleverd om de NS-slachtoffers onder de prostituees niet te vergeten.
Zaterdag
Vandaag