„Sittenlos” można przetłumaczyć jako „liederlich”, czyli „rozwiązły” – a biorąc pod uwagę fakt, że w tej części St. Pauli burdele znajdowały się już 200 lat temu, staje się jasne, dlaczego w XIX wieku nadano jej ten przydomek.
Około 1800 roku w okolicy dzisiejszej Herbertstraße znajdowało się już kilka „domów uciech”. Gdy około 1820 roku pierwsze parowce zaczęły przywozić do St. Pauli marynarzy z całego świata, ten rodzaj działalności przeżywał rozkwit.
W tamtych czasach szczególnie przy Davidstraße i okolicznych ulicach jeden „lokal taneczny z dziewczętami” sąsiadował z kolejnym. Ówczesny „król dzielnicy”: wielki burdel „Zu den Vier Löwen”. Położony bezpośrednio przy Davidstraße, przyciągał dziewczęta spacerujące tam w tę i z powrotem – podobnie jak marynarzy, rzemieślników i – możliwie dyskretnie – niejednego zamożnego pana.
Kiedy mężczyzna zdecydował się już na kobiece towarzystwo, udawał się do jarmarcznych kramów na Spielbudenplatz (zob. przystanek 8), gdzie można było kupić niedrogie, kolorowe chustki. Jedną z nich wiązano wybranej przez niego „dziewczynie”, która nosiła ją, dopóki pieniądze mężczyzny się nie skończyły. Dopóki chustka pozostawała na szyi, dyskusje z innymi zainteresowanymi były zbędne.
Około 1900 roku Hamburg postanowił ograniczyć prostytucję: koncesje na prowadzenie burdeli wydawano już tylko dla wybranych ulic – wśród nich znalazła się także Heinrichstraße, przemianowana w 1922 roku na „Herbertstraße”. Tło tej decyzji było następujące: wówczas zmieniła się polityka wobec prostytucji, a system burdeli został zlikwidowany. Aby stworzyć nowy, „czysty” wizerunek, dawnym ulicom burdelowym nadano nowe nazwy.
W 1933 roku, pod rządami nazistów, na Herbertstraße ustawiono czerwone przesłony zasłaniające widok. Miały one pomóc w możliwie całkowitej kontroli nad prostytutkami.
Przesłony stoją tam do dziś – i są objęte ochroną zabytków. W ten sposób miasto Hamburg w 2024 roku przyczyniło się do tego, by nie zapomnieć o ofiarach nazizmu wśród prostytutek.
Sobota
Dziś