Zodra de Davidstraße in oostelijke richting is overgestoken, begint met de Spielbudenplatz het „vrolijke plaveisel“ van St. Pauli. Hier zijn op grote en kleine podia theater en operette, cabaret, wassen beelden, musicals en clubs met allerlei soorten muziek voor iedereen te vinden.
Sinds het einde van de 18e eeuw is dit plein een plek van vermaak. Destijds toonden kermisexploitanten in houten kermiskraampjes hun sensaties; er waren worsten en bier, wilde dieren en poppentheater. Dit vrolijke, „gezinsvriendelijke“ vermaak leverde de buurt rond de Spielbudenplatz uiteindelijk de naam „St. Lustig“ op.
Hier konden allerlei goederen worden gekocht – tegen een veel lagere voorstadsprijs dan in de winkels van Hamburg, want tot 1888 vormde de Millerntor een douanegrens en op goederen die bijvoorbeeld vanuit St. Pauli de stad in werden geïmporteerd, werden heffingen geheven. Wanneer men ze buiten de Millerntor verkocht, verviel de toeslag.
Wie waren jullie voorgangers op de Spielbudenplatz, twee eeuwen geleden?
„Eenvoudige plattelandsbewoners, matrozen, ambachtslieden en dienstmeisjes, die in deze winkels goedkopere goederen en een hoffelijkere behandeling vonden dan in menige zaak in de stad.“ (J. Heckscher: Peter Suhrs panorama „Van Hamburg naar Altona en terug“. Berlijn, 1909. p. 74)
Rond 1840 werden de kraampjes afgebroken en kreeg de Spielbudenplatz, op de drempel van de stad Hamburg, prachtige, massief gebouwde huizen die door kermisexploitanten en horecaondernemers werden gehuurd. Vanuit het oogpunt van Joseph Heckscher, een Hamburgse geleerde, was dat een verslechtering. In 1909 schreef hij: „Het vermaak van de man uit het volk, dat hij anders voor enkele shillings op straat vond, is ten onder gegaan en nu moet hij zijn tijd voor veel geld in bierpaleizen en bij oorverdovende muziek doorbrengen.“
Zaterdag
Vandaag