Po przekroczeniu Davidstraße w kierunku wschodnim zaczyna się Spielbudenplatz — „wesoły bruk” St. Pauli. Na dużych i małych scenach można tu znaleźć teatr i operetkę, kabaret, figury woskowe, musicale oraz kluby z muzyką wszelkiego rodzaju, dla każdego.
Od końca XVIII wieku plac ten jest miejscem rozrywki. Wówczas artyści jarmarczni prezentowali w drewnianych budach swoje sensacje, a także sprzedawano kiełbaski i piwo, pokazywano dzikie zwierzęta oraz wystawiano teatrzyki kukiełkowe. Te wesołe, „odpowiednie dla całych rodzin” rozrywki sprawiły, że okolica wokół Spielbudenplatz zyskała w końcu nazwę „St. Lustig”.
Można tu było kupić wszelkiego rodzaju towary — po znacznie niższych, podmiejskich cenach niż w sklepach Hamburga, ponieważ do 1888 roku Millerntor stanowił granicę celną, a towary importowane do miasta, na przykład ze St. Pauli, były obciążone opłatami. Jeśli sprzedawano je poza Millerntor, narzut celny odpadał.
Kto był waszym poprzednikiem na Spielbudenplatz dwa wieki temu?
„Poczciwi wieśniacy, marynarze, rzemieślnicy i służące, którzy w tych sklepach znajdowali tańsze towary i uprzejmiejsze traktowanie niż w niejednym miejskim sklepie”. (J. Heckscher: Panorama Petera Suhra „Z Hamburga do Altony i z powrotem”. Berlin, 1909. s. 74)
Około 1840 roku budy rozebrano, a Spielbudenplatz, położony u progu miasta Hamburg, otrzymał wspaniałe, masywnie zbudowane domy, wynajmowane przez artystów jarmarcznych i restauratorów. Z punktu widzenia Josepha Heckschera, hamburskiego uczonego, była to zmiana na gorsze. W 1909 roku napisał: „Rozrywka człowieka z ludu, którą wcześniej znajdował na ulicy za kilka szylingów, została zniszczona i teraz musi zabijać czas za ciężkie pieniądze w pałacach piwnych i przy rozdzierającej uszy muzyce”.
Sobota
Dziś